Historia domu

Dom Rekolekcyjny, przemianowany później na Centrum Duchowości, jest fundacją Papieża Piusa XI. Zbudowany został w ciągu dwóch lat. Otwarcia dokonał bp Teodor Kubina w Uroczystość Chrystusa Króla w 1936 roku. Na krótko przed rozpoczęciem drugiej wojny światowej rekolekcje zamknięte odprawił w częstochowskim domu bł. bp Michał Kozal. W połowie września 1939 dom został zajęty przez władze niemieckie i zamieniony na szpital. Jako taki funkcjonował przez miesiąc (do 12 października). Od 17 grudnia 1939 do 8 kwietnia 1940 mieszkali w nim Polacy wypędzeni z Poznańskiego (około 300 osób). Od tego dnia do stycznia 1945 roku dom zajmowały różne formacje wojsk niemieckich. W międzyczasie, 8 kwietnia 1942 roku, usunięto Jezuitów. W lutym 1945 Sowieci zorganizowali w domu szpital, który był czynny do połowy października tegoż roku. Decyzją z dnia 2 października 1945 prezydent miasta dom, jako pojezuicki, przekazał Szpitalowi Garnizonowemu. Pełniło w nim straż wojsko polskie do 26 lutego 1946. Po wielu staraniach wojewoda kielecki unieważnił tę decyzję 28 lutego 1946.

Mimo niepewnej sytuacji jezuici przystąpili w grudniu 1945 do remontu znacznie zniszczonego domu. Pierwsze rekolekcje w części odrestaurowanej domu odbyły się w drugiej połowie lipca 1946. W październiku 1948 władze komunistyczne zajęły dom i „siłą” umieściły tutaj rodziny bezdomne. W ciągu prawie 40 lat tylko niewielka część domu zamieszkiwana była przez jezuitów.

Po długich i usilnych staraniach, w roku 1988, ostatecznie udało się w pełni odzyskać dom, w znacznym stopniu zniszczony. Od tego momentu przez cztery lata trwały intensywne prace remontowe. 31 lipca 1991 roku, w pięćsetną rocznicę urodzin św. Ignacego Loyoli, patrona rekolekcji, bp Ordynariusz Stanisław Nowak dokonał ponownego otwarcia Domu Rekolekcyjnego. W 1994 roku Dom Rekolekcyjny został przemianowany na Centrum Duchowości im. św. Ignacego Loyoli.